Oranje roos

Over God en Zwarte Ijsjes

Vanochtend spoken er gedachten over (mijn interpretatie van) God en de boeken en het leven van Etty Hillesum en Thomas Merton rond in mijn hoofd. Ik heb in de kop van mijn website “Mystiek” staan, ondanks dat de meeste van mijn blog posts daar niet echt over gaan. Misschien moet ik een keer uitleggen waarom ik mezelf een Mystica noem. Eigenlijk heb ik helemaal niet zo veel feitenkennis over wat dan ook op dat gebied. Ik heb nooit iets gestudeerd over Mystiek en wat daar allemaal mee samenhangt. Ik weet niet eens wát er allemaal mee samenhangt. Ik weet wel wat me overkomen is. En daarmee kom ik meteen tot wat volgens mij het punt is van Mystiek – de persoonlijke ervaring van God en het streven ernaar. Je hoeft niet allemaal dingen te studeren of begrippen zoals “gnosis” of “theosofie” kunnen uitleggen, het gaat erom wat je zelf beleeft.

Ik heb het grote boek van Etty Hillesum trouwens nog niet uit, ben misschien halverwege. Het is best veel werk (zo heet het boek ook grappig genoeg “Het Werk”) om het te lezen vanwege alle verwijzingen. Ik wil er genoeg tijd en rust voor hebben om verder te lezen.

Maar wat is eigenlijk mijn interpretatie van God? Want als ik het woord God hoor krijg ik ook eerst het idee van iemand die boven in de hemel ergens op een wolk zit en naar beneden kijkt naar ons. Dat is denk ik ook waar de meeste mensen aan denken, iets externs. Net zo idioot als de kerstman. Het is dus een beladen woord, ook voor mij. Ik was vroeger atheïst en vond religie en mensen die in God geloofden maar dom. Hoe kan je in iets geloven als er absoluut geen bewijs is dat het bestaat? Bovendien worden de bijbel en God vaak gebruikt om oorlogen en allemaal andere erge dingen te rechtvaardigden. De stem van het ego wordt verward met de stem van God. En iedereen denkt dat zijn religie de énige juiste religie is wat voor veel ellende in de wereld zorgt. Hele landen binnenvallen om mensen te bekeren, desnoods met geweld, wtf?? Hebben jullie niet geluisterd naar Jezus ofzo? Zucht… Nou, dat is dus níet mijn idee van religie en God. Ik ben van geen religie, behalve dan mijn eigen persoonlijke religie, mijn verbinding met God op een persoonlijk level. En dat is volgens mij ook de énige manier hoe je God echt kan ervaren. Daarvoor hoef ik geen kerk in, niet luisteren naar een of ander priester van wie ik niet weet of die wel te vertrouwen is of stiekem kleine jongetjes misbruikt. Nee bedankt. Ik hoef geen slap aftreksel van de waarheid.

Dus geloof ik in God? Ik zou zeggen: “depends”. Hangt af van wat je bedoelt. Ik wil niet de verkeerde indruk geven en zeg dus niet gewoon “ja”. Ik geloof niet in de standaard definitie van God als iets externs. Ik geloof ook niet in het hele scheppingsverhaal. Dinosaurussen bestonden gewoon hoor! En ja, wij stammen van de apen af. Ik geloof wel in God als iets wat je meemaakt, iets wat niet makkelijk te definiëren valt, iets wat binnen in mij te vinden is en tegelijk ook in alles om mij heen. Heel soms maak ik wonderen mee die mijn gevoel (want dat is het vooral, een gevoel) bevestigen. Maar als ik die dingen aan iemand zou uitleggen, bijvoorbeeld “kijk, hier kwam een liedje uit dat voor mij bedoeld was, van God, om mij te troosten, uit een speaker waar ‘Devine’ opstond” zou je zeggen “pfft, gewoon toeval, Devine is gewoon een merk, je praat onzin”. Maar voor mij bestaat toeval niet en (persoonlijke) wonderen wel.

Natuurlijk heb ik veel vragen waar ik geen antwoord op heb en natuurlijk vraag ik me ook soms af of vrije wil bestaat of niet. En wat gebeurt er met alles als ik zelf niet meer besta om het waar te nemen? Of neem ik het wel op één of ander manier nog steeds waar? Is alles een illusie? Is tijd een beschermlaag tussen onze dimensies en alle andere dimensies? Kunnen we die doorbreken? Wat is de rol van dromen en het onderbewustzijn? Ik vind het hele bestaan, het hele universum, één groot paradox en wonderbaarlijk. Het is één groot wonder. Het is met onze menselijke hersenen niet te behappen. Hoe kan licht tegelijk een golf én deeltjes zijn? Hoe kan een object in twee plekken tegelijk bestaan? Menig wetenschapper die te dicht bij dit soort paradoxen kwam is zijn verstand kwijtgeraakt. Zelfs de wetenschap komt dus steeds dichter bij de waarheid, de bron van het bestaan. Ík ben een wonder en jij ook. Mijn verkenningstocht gaat altijd door. Die gaat ook door als ik over autisme praat of op social media rondhang. Het blijft altijd aanwezig, daarom noem ik mezelf een Mystica, en dat was ik ook al toen ik klein was want dit soort vragen en gedachten had ik toen ook al, in minder complexe vorm maar toch. Ik dacht toen al na over de oneindigheid van het universum en hoe dat kon. Wat is er buiten het universum? En daár buiten? Jammer dat dat soort dingen toen werden vervangen door de beperkte leerstof die ik op school voorgeschoteld kreeg en die ik in mijn hoofd moest stoppen in plaats van de dingen die ik écht interessant vond. De écht belangrijke dingen leer je niet op school. En die staan vaak ook niet op Wikipedia of Google. Die vind je voorbij het verstand, daar vind je misschien ook God.

Ondertussen zit mijn zoontje YouTube filmpjes te kijken en hoor ik “What the… Ijsjes met houtskoolsmaak??” Tijd om met hem een ijsje te eten, maar geen zwarte (houtskool is niet goed voor je, ga maar googelen).

Zen Zien Tekenen
Een symboliek stukje zeep

Geef een reactie