Miksang roos

Wachtlijsten en Doodgaan

Ik heb net het boek “Winnen of Leren” uit van Noa Pothoven. Ik lig nu al een tijdje op de bank met het boek op mijn schoot en denk na. Over het boek en Noa, over de misstanden in de jeugdzorg en de wachtlijsten in de GGZ waar ik ook mee te maken heb gehad en nog steeds heb, over Instagram, over mijn werksituatie, over het feit dat ik nu al een paar dagen niet heb geblogd ondanks dat ik elke dag wou bloggen… Tot ik bij de gedachte kwam over het feit dat mensen vaak niet hun ware gezicht tonen op social media. Niet durven vertellen dat het even kut gaat. Ze willen mensen niet teleurstellen.

De waarheid is dat gisteren mijn woonbegeleiding hier was en ze zei dat ze zich zorgen maakte omdat ik ineens een heel ander persoon was dan twee weken geleden toen ze er voor het laatst was geweest. Toen was ik aan het stralen en helemaal enthousiast aan het vertellen over wat ik allemaal had gedaan (website, Instagram…) en wat ik allemaal van plan was. Toen was ik ook echt gelukkig. Tot ik weer aan het werk werd gezet. Met heel veel communicatieproblemen en ellende. Toen mijn woonbegeleiding gisteren hier was hadden we het vooral over de vraag of ik me weer moet ziekmelden of niet. Mijn werk is niet moeilijk maar de omstandigheden zijn rampzalig – slechte communicatie met baas, persoonlijk worden aangevallen aan de telefoon, de baas van de vestiging die met rare voorstellen komt, mij een schuldgevoel probeert aan te praten omdat ik van hun “uitkering” leef en mij onder druk zet om ontslag te nemen omdat er niet echt aangepast werk voor mij is… Door al die omstandigheden was ik dagenlang depressief en onrustig. Daarom heb ik niet geblogd, mijn hoofd stond er niet naar.

Aan de andere kant wil ik ook niet de verkeerde indruk geven. Dat wat iedereen doet – alleen maar rooskleurige dingen delen.

Het gaat nu wel weer wat beter, ik heb me ziekgemeld en heb pas volgende week een belafspraak met de bedrijfsarts. Ik heb dus wat tijd gewonnen. Ik heb ook gisteren mijn behandelaar gemaild en gevraagd hoe lang het nog duurt voordat ik met het IPS traject aan de beurt ben. Ik sta nu immers al een half jaar op de wachtlijst. Ik heb ook de receptie van Centrum Autisme gebeld met dezelfde vraag. Ik kreeg van haar te horen dat ze niet kan zien dat ik überhaupt op de wachtlijst sta. Oh. Fijn… Weet je wel wat je met die woorden kan aanrichten beste mevrouw? Op een of ander manier schoot ik niet meteen in paniek. Ik ga ervan uit dat ze het mis heeft. Ze ging in ieder geval aan mijn behandelaar vertellen dat ie mij moet terugbellen. Dat gebeurde niet. Gisteren niet en vandaag ook niet. Ik neem aan omdat hij nog geen antwoord heeft. Morgen ga ik wel weer bellen. Ik ga verdomme iedere dag vanaf nu bellen tot ik een antwoord heb en weet hoe lang het nog duurt. Ik heb zin om daar langs te gaan en keihard te gaan schreeuwen dat ze mij verdomme een antwoord moeten geven. Want ik was zo goed bezig en nu gaat alles weer naar de klote… Ik heb een antwoord nodig zodat ik aan de bedrijfsarts kan vertellen dat er een traject naar passend werk aankomt zodat ze mij hopelijk met rust laten kwa werk tot ik fatsoenlijke begeleiding heb.

Ik had het met mijn woonbegeleiding ook over de ellendige wachtlijsten. Ik zei tegen haar “er gaan mensen dood vanwege die wachtlijsten” en dacht toen aan Noa. En nu moet ik er ook aan denken dat er nog veel meer meisjes (en vast ook jongens) zijn zoals Noa. Ze was vast niet de eerste en ze is vast niet de laatste die hierdoor doodgaat. Zij was alleen ook toevallig iemand die goed kon schrijven en een boek heeft uitgebracht. Ik bedacht me wat ik zou gaan doen met het boek wat ik nu heb uitgelezen. Aan wie kan ik het het beste geven? Wat zou het meeste impact hebben? In ieder geval een hulpverlener, ik weet alleen niet welke. Misschien iemand bij Centrum Autisme. Ik ga hier denk ik nog een tijdje over nadenken en het boek voorlopig houden.

Zen Zien Tekenen

Geef een reactie