Miksang impressionisme

Werk hervatten, een nieuwe poging

Ik had vandaag een naar telefoongesprek met mijn baas. Na mijn mislukte poging om mijn werk te hervatten afgelopen zaterdag zei mijn baas dat ik de bedrijfsarts moest bellen. Dat deed ik. Ik kreeg te horen dat ik met mijn baas moest praten. Zucht…

Dus mijn baas gebeld. Ik zei dat ik wist waarom het zaterdag fout ging, namelijk door onduidelijkheid. Dat ik er zat te werken zonder dat ik wist hoe lang. Dat ik dacht dat we eerst mijn nieuwe werktijden zouden bespreken. Hij vroeg daarop: “Waarom heb je mij dan niet gevraagd?” Ik zei: “Weet ik niet, misschien door mijn autisme.” Dat was een korte versie van dit: omdat wij allebei in een drukke omgeving stonden en jij druk bezig was en ik niet goed kon nadenken. Bovendien vind ik jou intimiderend. Maar dat zei ik niet, omdat ik niet makkelijk snel op goede antwoorden kan komen, vooral aan de telefoon.

Dus hij zei: “Dat vind ik heel flauw, op je autisme gooien. Je bent een volwassen vrouw!” Bedankt, nu voelde ik me écht waardeloos. Was die persoonlijke aanval nou nodig? Ik heb jou ook niet persoonlijk aangevallen.

Natuurlijk is mijn baas iemand die geen flauw idee heeft van autisme. Ik probeerde mezelf in hem te verplaatsen (iets wat hij bij mij niet deed, en dan zeggen ze dat het de autisten zijn die geen inlevingsvermogen hebben). Hij vergelijkt mij met mijn collega’s die flexibel zijn en niet eerst tijd nodig hebben om hun gedachten te sorteren voordat ze met een fatsoenlijk antwoord kunnen komen of de juiste vragen kunnen stellen. Ik heb een zwakke sociale kant maar dat weet hij natuurlijk niet. Hij gaat ervan uit dat ik in gesprekken net zo snel kan schakelen als andere mensen. Maar met de juiste randvoorwaarden ben ik net zo capabel en net zo’n goede werknemer als de rest. Sterker nog, ik heb heel bijzondere talenten. Maar dat soort dingen legt niemand aan mijn baas uit. Ik heb geen job coach of iemand die tussen mijn baas en mij bemiddelt, die mijn beleving van wat er om mij heen gebeurt en hoe zich mijn autisme uit (negatief en positief) vertaalt naar iets wat mijn baas snapt.

Ik raapte mezelf wel weer bij elkaar na die persoonlijke aanval en probeerde het zo goed mogelijk uit te leggen. Dat ik van tevoren moet weten wat mijn nieuwe werktijden en dagen zijn. Dat we daar eerst een gesprek over moeten hebben. Hij zei: “Maar dat doen we nu toch?” Ok dan. Hij kwam met morgen (woensdag) werken, vanaf 8 uur. Ik met “dus woensdag is nu voor mij een werkdag?” (Want voor mijn ziekmelding was dat geen werkdag). Ja dus, en vrijdag (ook een voormalig vrije dag). Dus mijn werkdagen zijn nu precies omgedraaid. Zoiets moet ik toch van tevoren weten? Zelfs iemand zónder autisme vindt het de normaalste zaak van de wereld om te weten wat zijn werkdagen zijn. Maar goed, dat zei ik maar niet. “En hoe lang moet ik per dag dan werken? Twee keer 5 uur?” (Mijn contract is 10 uur per week.) “Doe maar 2 uur. Nee tweeëneenhalf uur. Twee keer tweeëneenhalf uur.” Mooi. Daarmee had ik eindelijk genoeg informatie. Helemaal nieuwe werkdagen en -tijden. Ik heb nu ook een nieuw aanspreekpersoon.

Was dat allemaal nou zo moeilijk? Zucht… Maar ik ben het al gewend om als autist zelf alles te regelen, zelf te vragen om wat ik nodig heb en zelf mensen op te voeden.

Nu zijn de onduidelijkheid en onzekerheid weg en kijk ik uit om te laten zien dat er helemaal niets mis is met mij en dat ik mijn werk gewoon kan doen zoals ieder ander persoon. Misschien zelfs met plezier. Aan wie heb ik dat te danken? Mezelf.

Zen Zien Tekenen

Geef een reactie